DESTPÊK | DAXUYANI| DOSYA| FORUM| ANONS|PRENSIP | E MAIL | ARŞÎV | WEBMAIL

“Tirkiye Dostê Me ye“ "Türkiye Bizim Dostumuzdur…”



Kurdinfo:20:07 - 6/2/2012

Devletin Kürdlere futursuz davrandığı çok açıktır. Kürdler önemsenmemektedir, umursanmamaktadır. Batılı devletlerden de bu konuda, herhangi bir soru ile karşılaşılmayacağı hesaplanmıştır.


 

“Tirkiye Dostê Me ye"

Dema ku li ser Jenosîda Ermenan Pêşnumayek ji  Kongreya DYAyê re tê pêşkêş kirin û dema ku di çapemeni û rayagiştî  de tê nîqaş kirin, Hikumeta DYAyê wiha dibêje: “ Em wek hikumet li hember vê pêşnumayê ne. Tirkiye dostê me ye.”

Li DYAyê, Serokdewlet, Wezîrê karê derve, Rayedarên Fermandariya leşkerî, Karsaz bi vî awayî daxuyanî didin. Hin kesên ku ji wan re “Dîroknas” tê gotin, hin profesorên universiteyan, kesên têkildarên çapemeniyê wiha diaxivin: “li Tirkiyeyê hikumeteke dostê DYAyê heye, divê em xwe ji karên ku Tirkiyeyê nerhet bike biparêzin. Pirsgirêka Ermenan pirseke ku divê ji hila diroknasan ve bê lêkolîn kirin, ne ji alî siysetmedar û hikumetan ve.”

Dema ku li Frense, Elemanya û Brîtanyayê... ji parlementoyan re, pêşnumayek li ser jenosîda Ermenan, li ser pirsa Kurd û Kurdîstanê tê pêşkêş kirin an karekî wiha bê rojevê û dema ev kar li wan deran û li Tirkiyeyê bê nîqaş kirin, hikumetên wan welatan daxuyaniyên wiha didin:”Tirkiye dostê me ye, hikumeta me li hember van pêşnuma û karan e...” Berjewendiyên aborî li hember bihîstina hewara Kurd û bindestên din dibe asteng.
 
Başe, gelo berpirsiyariya van dewletan  ji ber bindestiya gelên mezlûm tuneye? Van daxuyaniyên wek hev nîşan didin  ku  berpirsiyarîkî wiha nagrin ser milên xwe.  Ev jî nîşan dide ku hîn jî siyaseta navnetweyî nirxên wek heq, hiqûq, azadî wekhevî diyarnakin, esas diyarker çewsandin, zordestî û hêza bêsînor in.

Wek mînak, di van mehên dawîn de, di Çileya 2012an de, li Tirkiyeyê, li herêmên Kurdan çi diqewimin? Li Diyarbekirê, Li dêza navîn, li bexçê avahiya ku navenda JÎTEMê bû kolan pêk tên. Hestî û qaqotên mirovan derdikevin. Heta îro(31 Çile 2012) tê diyar kirin ku 26 qaqot derketine.  Ciyê ku navenda Jîtemê bû, berê li wê qadê girtîgeh, dadgeh û Alaya Cendirman jî li wir bûn. Navê vê qadê Derê Sarayê ye. Di salên 1990an de , Kurdên ku bi nepenî ji layê Jîtemê ve dihatin desteserkirin, birine vir. Piştê lêpirsînên biêşkence hatine kuştin. Cesedên wan  avêtine bin çalên ku li vî bexçê hatine kolan. Jixwe li cem gel di derbarê Jîtemê de qen’eteke wiha hebû, “Kesên ku Jîtem bigre û bibe wir bi saxî dernakeve.” Di serdema ku Tansu Çiller serokwezîr e, Sü
leyman Demirel serokomar e, Doğan Güreş serfermandarê leşkerî ye... Piştî destpêka van kolanan, malbatên ku ji mala wan xismên wan hatine birin û tu agahî ji wan nîne, bi hêviya qenebe hestiyên xismên xwe dîtinê DNAyên xwe didin. Gelek malbat bi vê hêviyê li derdora kolanan radiwestin.
Xortan, mezinê malan, apan, kekan û hwd. Bi nepenî ji mal girtin, di lêpirsînên biêşkence de derbaskirin,  cesedan jî avitina çalên ku di bexçe de vekirine... Ev wehşet çawa pêk tê.  Kesên ku vê wehşetê pêk tînin xwedî giyanekî, ramaneke çawa nin...Bê gûman kesên ku vê wehşetê dikin xwedî têgihîştineke wiha nin:”Kes nikare ji me hesab bipirse” “ Tu kes ne xwedî cesareteke ku hesab ji me bipirse” Hêza dewletê ji vê hêlê ve tê bikar anîn. Aşîkar e ku hêza dewletê ji vê hêlê ve tê bi kar anîn. Bi van kesan re, bi wezîfedarên Jîtemê re ev têgihîştin çawa dikare bi pêşkeve? Dîsa vekirî dixuyê ku  van wezîfedaran jî ji postên payeberz fermandarên xwe ferman girtine û bi fermana wan van wehşetan kirine.


Ji ber vî awayî nexşeya gorên komkujiyê li seranserê Tirkiyeyê ku Komela Mafê Mirovan derxistiye tabloyeke balkêş radixe ber çavan. Heta niha ji 12 gorên komî 162 cesedên mirovan hatine derxistin. Di 255 gorên komî yên ku li benda kolanê ne de 3274 cesedên kesan hebûna wan tê texmîn kirin. Gorên komî li herêmên wek Diyarbekir, Şirnax, Bedlîs, Batman, Sêrt, Wan, Mêrdîn, Çewlîk Dêrsim, Agirî, Colemêrg, El’ezîz, Qers in. 
Wehşeteke wiha di salên 1990an de çawa dikaribû pêk bihata? Wehşeteke wiha di salên 1990an de çawa bi sazîbûnbû? Di dewleteke ku dibêje ez demokrasî me de,  di dewleteke endamê Konseya Ewropê de, di dewleteke berendamê Yekîtiya Ewropê de wehşeteke wiha çawa dikare bê pêk anîn?
Ev di vir de roleke mezin a têgihîştina “Tirkiye dostê me ye” heye.Polîtîkayên “Dewletên dost” yên li dij Kurd û Kurdîstanê cesaret û hêzeke pir mezin didin Tirkiyeyê.
Dema hinek nêztir li gorên komî em binêrin vî dubînin.

 

 

Navê Bajarî  

Gorên Komî   

Cesed

Sêrt     

36

376

Bedlîs

35

485

Colemêrg

33

347

Çewlik

33

468

Amed

31

321

Wan

18

257

Mêrdîn

14

259

Şirnex

11

207

Elih

11

198

Dêrsîm

5

259

Eleziz

3

55

Agirî

2

53

Riha

2

16

Ardehan

1

19

Semsûr

1

17

Dîlok

1

16

Ixdır

1

14

Qers

1

7

Malatî

1

5

Hatay

1

8

Cizîr

1

2

Stanbul

1

19

Anqera

1

3

Konya

1

3

 

 

 


 Heta roja îro li Amedê ji goreke komî  76 cesed hatine derxistin. Li Dêrsimê  ji goreke komî  7 cesed hatine derxistin. Li Êlihê ji goreke komî 13 cesed hatine derxistin. Li Mêrdînê ji goreke komî 7 cesed hatine derxistin. (Taraf, 27 Çile 2012)


Cengiz Aktar, di ronameya Tarafê a1ê Sibata 2012an de, bi navê “Diyarbekir 1915: Arkeolojiya Xerabiyê” nivîsek weşand. Di vê nivîsê de tê gotin ku ew hestiyên li bexçê navenda Jîtemê ya Derêsarayê hatine dîtin, dibe ku têkiliya wan bi jenosîda Ermanan a 1915an re hebe. Ev îhtîmal wiha nîşan dide: Jenosîda 1915 ku li hember Ermenan pêk hat, di roja me ya îro de li hember Kurdan bi heman awayî li heman cih û mekanan tê pêk anîn.


Di dawiya Berfanbara 2011an de, balafirên şer yên Tirk, li Roboskiya Qilabanê bi serserê gundiyên Kurd ên ku bo qaçaxî diçin Başûr û tên de bombe barandin. 34 kes di vê bombebaranê de hatin kuştin bi dehan Kurd jî hatin birîndar kirin. Ji kuştiyan 19 jê zarok in. Xwendekarên ûniversiteyan jî hebûn.Ev karê ha bo alîkariya malbatê û mesrefa zankoyan dikirrin. Ev bombebarankirin bi zanîn hatiye kirin, yanî zelale ku bombebarankar dizanibûne kesên ku bi ser wan de bombe dibarînîn gundî ne, ne şervan in. Nivîsên fermandarê PKKê Bahoz Erdal û Ali Fikri Işık nîşan didin ku ev bombebarîn bi zanîn hatiye kirin.  (bnr, Bahoz Erdal, 4 Çile 2012 www.gelawej.net , Ali Fikri Işık, Roboskî, 26.1.2012 www.kurdinfo.com)

Li Qılabanê, kesên bi bombebaranê hatin kuştin, kesên qaçaxî dikirin di heman demê de cerdevanî jî dikirin.Jiber ku cerdevan bûn, dewletê ji “qaçaxçîtîya” wan re cav digirt. Wek di vê qetlî’amê de jî vekirî tê dîtin, cerdevanî kirin nayê wateya ku ji Kurdîtîyê diqetin. Lê, dewlet, dixwaze kesên ku cerdevanî dikin bi tevayî ji Kurdîtîyê jî biqetin. Jiber ku ji Kurdîtîyê naqetin bi vê qetlî’amê re rûbirû dimînin. Diyare ku ev qetlî’am bi plan û zanîn hatiye kirin. Tê gotin ku kesên ji Kurdîtîya xwe neqetin, nebin Tirk dawiya wan ev e.
Bo ku çapemenî bi vê rûdawê nehese gelek hewl hatiye dayîn,Hikumet encax 12-13 saet piştê bombebaranê karibiye daxuyanî bide. Ev jî, daxuyaniyek bi awayê”em rûdawê lêkolîn dikin, ger xeta hebe...” ye.Çapemeniya Tirk ancax, piştê vê daxuyaniya hikumetê û bo meşrûkirin û mafdarkirina vê daxuyaniyê karibiye nûçeyên alîkar çêbike. Serokatiya fermandariya leşkerî, daxuyaniyek daye ku bi qasê zere naverokeke mirovahî tê de nîne. Jiber van operasyonan Serokwezîr pesnê leşkeran daye.


Pir zelal e ku dewlet li hember Kurdan bêpaxav e.Ne hesabê Kurdan tê kirin, ne jî Kurd tişkî tên hesibandin. Tê hesibandin ku ji Dewletên Rojava jî wê tu pirs dernekeve. Kesên ku dibêjin “Tirkiye dostê me ye” heta îro pirsekî ku Tirkiyeyê nerhet bike nekirine.
Tam di vê demê de, divê nirxandineke wiha bê kirin.Kurd û Kurdîstan, di 1920an de, di serdema NYê de, hatiye dabeşkirin, perçekrin û parvekirin. Di vê pêvajoyê de, di serî de Brîtanya Mezin û Frense tê de roleke mezin a Ewropayê heye. Brîtanya Mezin û Frense ev operasyonên xwe yên li ser Kurd û Kurdîstanê bi hevkariya rêveberên Tirk, ‘Ereb û Farisên li Rojhilata Navîn(Nêzîk) re pêk anîne. Di vê helwesta dij Kurdan de polîtîkayên Yekîtiya Sowyetê jî ji polîtîkayên emperyal ên Brîtaniya Mezin û Frenseyê ne cuda bûn.Rêveberên Yekîtiya Sowyetê jî, tevî ku herî bêtir mafê diyarkirina dahatuya xwe ya netewan diaxivîn, di mijara Kurd û Kurdîstanê de ne alîkarê mezlûman, belkî helwesteke alîkarê dewletên emperyal  dadihanîn holê. Her dem li hember statuya Kurdan a li Rojhilata Nêzîk bûye. Bo astengkirina vê statuyê, li Rojhilata Nêzîk her dem bi Tirk, ‘Ereb û Farisan re hevkarî kiriye.


Ewropa helwesta xwe ya antî-Kurd îro jî didomîne.Tekoşîna Kurdîstan û Kurdên ku li Rojhilata Nêzîk hatine dabeşkirin, perçekirin û parvekirin, ji aliyê Tirkiye, Îran û Sûriyeyê ve hîn jî, di çarçoveya têgihîştina ewleyî de, bi têgîna “terorê” tê pêşkêş kirin.Dewletên Rojava, Dewletên Ewropa jî, bi awayê ku Tirkiye li “terorê” dinêre têdigihîjin.

Di nava Rojhilata Nêzîk de, ji 40 milyonan zêdetir serjimarî, ji tekoşîna azadiya Kurdîstana ku tê de ji 40 milyonan zêdetir Kurdên ku hatine dabeşkirin, perçekirn û parvekirin dijîn re, hîn jî “teror” tê gotin. Kesên ku Kurd û Kurdîstanê bindest kirine, bi awakî tûndî li hember şerê azadiya Kurdan derdikevin. Ewropayîyên ku dibêjin”Tirkiye dostê me ye” jî di nava dijîtiya Kurdan de ne. Ev helwest, dewletên wek Brîtanya, Frense, Eleman, Îtalya û Spanya di nava nakokîyeke kûr dihêle.


L
i Ewropa, îro, dewletên ku serjimara wan li dor 30-40 hezarî ne hene.  Ev endamên Konseya Ewropa û NYê ne jî.  Andorra, San Marino, Monaco, Liechtenstein dewletên wiha ne. Vatîkan, dewleteke ku serjimara wê li derdora hezarî ye. Di civaka navnetewî de vana cih digrin, lê Kurdên ku ji 40 milyonan bêtirin di rewşa dabeşkirî, perçekirî û parvekirî de hiştina wan, helbet rewşeke ku pêwist e li ser bê rawestin. Di Yekîtî ya Ewropê de bes pênc dewletên ku serjimara wan Frense, Elemanya, Brîtanya, îtalya û Spanya ji ya Kurdan zêdetir e. Dibe ku serjimara Polonya bi qasî ya Kurdan hebe. 21 dewletên din yên endamên YEyê xwedî serjimareke ji Kurdan kêmtir in.  Lüxemburg, Kıbrıs, Malta, xwedî serjimareke li derdora nîv milyonê ne.Li Kıbrısê, Rûm û Tirk bi hev re nagihîjin milyonekî. Serjimara dewletên wek Slovenya, Slovakya, Letonya, Litvanya, Estonya li derdora 2-3 milyonan e. Di YEya xwedî 27 endam de, 13 dewletên din, Belçika, İrlanda,Yunanistan, Portekiz, Hollanda, Danimarka, Swêd, Finlandiya, Komara Çekê, Avusturya, Bulgaristan, Romanya xwedî serjimareke li dora 7- 15 milyonan in. Kurdên ku serjimara wan ji 40 milyonan bêtir e, nexwedîbûna wan a ji statuyeke biçûk re, çima civaka navnetewî di helwesteke dij-Kudan da  ne, helbet rewşeke wisa ye divê bê lêkolîn kirin.
Li dunê hin dewlet hene ku serjimara wan li dora dehezarî ne. Pirê van dewletan axa wan bi qasî beldeyeke Kurdîstanê jî tune.Di civaka navnetewî de helwesta dij-Kurdan çawa derketiye holê divê bi hûrgilî bê lêkolîn kirin.


Qadeke bi navê Hiqûqa Dewletan heye.Çi di serdema Cemiyeta Miletan de,  çi di serdema NYê de , li ser vê qadê hiqûqa pozîtîf derket holê.Ji Cemiyetê Eqwam(Cemiyeta Miletan) vir ve ye, rêbazeke ku Kurdan bigre berçavan a hiqûqa dewletan bi erênî tuneye. Lê bo çewsandin û asteng kirina Kurdan, bê ku navê Kurdan bê zikir kirin gelek rêbaz hene. Dema ku şerê azadiya Kurdan tê rojevê, ev rêbaz derdikevin holê, bi vê rê Kurd tên asteng kirin. An dema hukmekî gelemperî dertê, ger ev hukum bo kurdan jî aliyekê erênî bîne, ev jî bi awayekî fi’îlî hatiye asteng kirin. Bi zelalî xuyaye ku Hiqûqê Dewletan bo Kurdan tişkî erênî nabêje, bo negotina tişkî erênî jî hewldaneke mezin dixuyê.


Têklahiyên navnetewî jî qadeke girîng e. Lê di vê qadê de, bo Kurdan gotineke erênî, şîroveyeke erênî peyda nabe. Tê gotinê “Cemiyeta Eqwaman”(Cemiyeta Miletan). Tê gotinê “Netewên Yekbûyî”. Ji van navan mafên dewletan na, mafên netewan li ber çavan tê girtin derdikeve. Bi rastî qet ne wisa ye.  Dema di têkilahiya navnetewî de mafê Kurdan tê rojevê, tim, mafê dewletên ku Kurdan bindest kirine, bi hevparî mafê van dewletan tê parastin. Kurdîstan mêtingeheke navnetewî ye. Mêtingeha hevpara dewletên têkildar e. Mitingeha hevpara Brîtanya Mezin(Paşê Iraq), Frense(Paşê Sûriye), Tirkiye û Îran e. Di eslê xwe de, Kurdîstan xwedî statuyeke mêtingehî jî nîne. Di vir de divê li ser daçeka “jî” bê rawestandin.Divê Kurdîstana li Kafkasyayê(Kurdîstana Sor) jî neyê jibîr kirin.


Dema mesela Kurd û Kudîstanê tê rojevê pirsa herî pêşîn tê ber heşê mirov ev e: Gelekî xwedî serjimareke ew qas mezin çima nebiye xwedî statuyeke siyasî a biçûçik jî?Civaka navnetewî, gelên xwedî jimareke biçûk wek dewlet qebûl dikin, çima Kurdên ji 40 milyonan zêdetir di çarçoveya têgîna “teror”ê û “ewlekaî”yê de nêzîk dibin?  Di civaka navnetewî ya ku ew qas Kurdan di çewisîne de gelo exlaq heye? Ev dewletên biçûçik mafê diyar kirina çarenûsa Kurdan ji kûderê peyda dikin?


Min di İnternetê de şîrove nûçeyek dîbû. Nifûsa deh dewletên endamên NYê li pey hev rêz kiribûn tev li ser hev bi qasî nifûsa Diyarbekir(Amed)ê tunebû. Ev dewletên biçûk, di diyar kirina dahatûya Kurd û Kurdîstanê de xwedî  deng bûna wan exlaqî ye? Ev dengên xwe her dem di ‘eleyhiya Kurdan de xebitandin exlaqek siyasîye an an?Divê Hiqûqê  Dewletan, têkiliyên navnetewî her gav hêza bêteşe, berjewendiyên aborî diyar bikin; di vir de nirxeke etîk qet nabe?


Pirsa bingehîn ev e.Ev, pirseke divê bi têgînên zanistî, siyasî, dîplomasî bê lêkolîn kirin. Ev pirsa bingehîn divê ji balan neyê dûrxistin, tim li ser baldar bin. Divê ji karê bincilkirina pirsgirêkê jî  xwe dûr xînin.


Li nav Kurdan çanda nîqaşê
Pirsgirêka bingehîn ev e.Lê di van mehên dawînde, nîqaş û tehdîdên ku di nava Kurdan de rûdidin, Kurdan ji pirsgirêka bingehîn dûr dixîne. Destpêkirina şer û pevçûnên di nava kes û grûban de, pirsgirêka bingehîn paşda dixîne.
Berî her tiştî,tesbîta vî tiştî bi feyde ye: Di roja me ya îro de, di mijara Kurd, Kurdîstan û Kurdî de, gelek nivîsîn û axavtin dibin. Çapemeniya Kurd şiklê xwe girt û geşbû. Çi medya Kurd, çi jî medya Tirk be, her roj li ser mijara Kurd, Kurdî û Kurdîstan nûçe û şîrive tên weşandin. Di kovarên Kurd û Tirkan de lêkolîn tên weşandin. Di radyo, TV û rojnameyan de li ser van mijaran program û danişînên ji gel re vekirî tên weşandin. Rêxistinên civakî, sempozyum û konferansan lidar dixin. Li gor qene’eta min guherîna herî girîng ev e. Wek mînak li gor 30-40 salan berê guherîneke girîng e. Ev, rewşeke ku bi tekoşîna Kurdan hatiye afirandin. Rewşeke fi’îlî ye. Mayîndetî ya wê jî xuyaye. Li hember vê rewşa fi’îlî, dewlet, hatiye mecbûr kirin ku hin gavên wek TRT-6, Li hin zankoyan beşên Kurdî, serbestkirina li girtîgehan girtî bi malbatên xwe re di hevdîtinan de bi Kurdî axavtin û hwd.bavêje.Di afirandina vê pêvajoyê de roleke pir mezin a tekoşîna gerîla heye. Ger îro di van mijaran de bi rehetî tê axavtin, mirov nikara rola tekoşînê a di vê pêvajoyê de ji balan bidûrxîne. Divê di serî de ev rewş bê tesbît kirin. Li gor qene’eta min ev dîtin bi girseyî jî tê qebûl kirin.Ger tekoşîneke wiha nahatibûya jiyîn, civata Kurd, lêkolînên Kurdî nedigihîştin vê pêngavê.


Tê gotin ku di salên 1978-1979an de li Diyarbekirê Mehdî ZANA, li Agirî yê Urfan Alpaslan wek şaredarên serbixwe hatin nilbijartin. Bal têkişandin ku dê ev rewş berdewam bikira.Tê nirxandin ku PKK, bû sedem vê pêvajoyê da rawestin, şikestinên madî û me’newî çêkir. Li gor qen’eta min ev nirxandin ne rast e. Bêgûman, dema şertên salên 1978-1979an bigrin berçavan hilbijartina Mehdî Zana li Diyarbekirê, ya Urfan Alpaslan li Agirî yê wek şaredarên serbixwe girîng e. Lê, nikare bê gotin ku ev dînamîkeke girîng e, dê civakê biguherîne. Çunkî tu koledar, ji koleyên ku koletî dikin re mafên wan nade. Divê ew maf bi tekoşîn bên girtin. Ji vî girîngtir, qebûl kirina koletiyê ji alî koleyan ve ye. Texmînkirina wan a ku ev koletî rewşeke tebî’î ye.Ji ber vî awayî guleavêtina pêşîn girîng e. Li ber lêdana dijmin, kuştina kesayetiya koletî jî giring e.

 

Di jiyana civakî û siyasî ya Kurd û Kurdîstanê de, di Dadgeha Leşkerî ya Fermandariya Awarteya Bajarên Diyarbekir-Sêrtê de, di Rejîma 12ê Adarê de, bersivên Îdîanameyê û parastinên ku hatin kirin jî dibe ku wek guleya pêşîn bên nirxandin. Feqet ji vanan tu yek wek pêngava 15ê Gelawêja 1984an nikare bibandor be.


Nirxandinên wek“Vegera Kemal Burkayî projeyeke AKPê ye”, “PKK,projeyeke dewletê ye.” çewt in. Tehdîdên ku li hember rewşenbîr û hunermendên Kurd têne kirin çewt in. Tu civak bêrewşenbîr nikare bijî. Hunermendên Kurd hêmanên girîngên civaka Kurd in. Nîqaşên ku di vê çarçoveyê de tên kirin, Kurdan ji meseleya wan a bingehîn bi dûr dixe, hêza civakî di qadên cuda de dihelîne. Xuyaye ku tu projeyek wek xwestina niyetkirox neketiye. jiyanê, rewşa ku tê hedef kirin neafirandiye. Berî her tiştî, divê PKK di nava xwe de, “Komisyona Rûbirûkirin û Heqîqetan” ava bike.


Dema ku Kemal Burkay vegeriya Tirkiyeyê, diviya ekranên ROJ TV jê re bihatana vekirin. Gelek normal e ku kesên wek Kemal Burkay vegerin welat. Divê şert û mercên ku hevalên din jî vegerin bên amade kirin. Divê ekranên ROJ TV ji nivîskar û hunermendên wek İbrahim Güçlü, Muhsin Kızılkaya, Ümit Fırat, Orhan Miroğlu, Şıvan, Nizamettin Arıç re jî were vekirin.

 

Divê Kurd di her halûkaran de rexnegir bin. Divê Dewletên Rojava, civaka navnetewî dikaribe bê rexne kirin. Tenê dewlet na, çapemenî, universite, saziyên wan ên darizandinê jî divê dikaribin bêne rexne kirin. Dewletên Ewropa, di serî de Brîtanya Mezin û Frense belayên mezin li serê Kurdan lefandine. Di vê çarçoveyê de nivîskarên ku helwesta Dewletên xwe î Rojava di ‘eleyhiya Kurdan de rexnenakin jî divê bêne rexne kirin.Di Kurdîstanê de, heta hişmendiya rabirdû çênebe, avakirina dahatû ne pêkan e. Divê PKKya ku dîroka Kurdîstanê tune dihesibîne û şerê azadiya Kurdîstanê ji 1984an  de dide destpêkirin jî bê rexne kirin. Dîsa ji ber ku PKK nagihîje hişmendiya pirsa bingehîn û li hember dewletbûna Kurdan radiweste bê rexne kirin.

                              

Wergera ji Tirkî ji layê Ahmed KANÎ ve hatiye kirin

amed_kani@hotmail.com

 

 

“Türkiye Bizim Dostumuzdur…”

ABD Kongresi’ne Ermeni soykırımı ile ilgili bir tasarı sunulduğunda ve tasarı kamuoyunda, basında tartışılmaya başlandığında, ABD hükümeti, “biz hükümet olarak bu tasarıya karşıyız. Türkiye bizim dostumuzdur” diyor. ABD’de, Başkan, Dışışleri Bakanı, Genelkurmay yetkilileri, iş adamları, bu yönde açıklamalar yapıyor.”Tarihçi” denen bazı kişiler, bazı üniversite profesörleri, basın mensupları, “Türkiye’de, ABD’ye dost bir hükümet vardır, Türkiye’yi rahatsız edecek girişimlerden kaçınmalıyız. Ermen sorunu tarihçiler tarafından araştırılması gereken bir sorundur, siyasetçiler, hükümetler tarafından, değil” şeklinde konuşmalar yapıyorlar.

Fransa’da, Almanya’da, İngiltere’de… parlamentolara, Ermeni soykırımıyla, Kürd/Kürdistan sorunuyla ilgili bir yasa teklifi verildiği zaman, veya böyle bir girişim gündeme geldiği zaman ve bu girişimler oralarda ve Türkiye’de, tartışılmaya başlandığı zaman, hükümetler, “Türkiye bizim dostumuzdur, hükümetimiz bu tür yasalara ve yasa girişimlerine karşıdır…” açıklaması yapıyor. Ekonomik çıkarlar, Kürdlerin, öbür ezilenlerin çığlıklarının duyulmasına engel olmaktadır.

Peki, bu devletlerin, ezilen halklara karşı bir sorumlulukları yok mudur? Benzer bu tür açıklamalar, böyle bir sorumluluk üstlenilmediğini gösteriyor. Bu da uluslar arası siyaseti, hala, kak, hukuk, özgürlük, eşitlik gibi değerlerin değil, baskının, zorun, kaba gücün yönlendirdiğini gösteriyor.

 

Örneğin, son aylarda, Ocak 2012 de, Türkiye’de, Kürd bölgelerinde neler yaşanıyor? Diyarbakır’da, iç kalede, JİTEM Karargahı olarak kullanılan bir binanın bahçesinde kazılar yapılıyor. Kemikler, kafatasları çıkıyor. Bugüne kadar (31 Ocak 2012) 26 kafatasının çıktığı belirtiliyor. Jitem Karargahı’nın bulunduğu yer, eski cezaevinin, adliyenin, Jandarma Alay Komutanlığı’nın bulunduğu bir alan. Saraykapı…

 

1990’larda, Jitem tarafından, illegal bir şekilde tutuklanan Kürdler buralara buralara götürülmüş. İşkenceli sorgular sonucunda öldürülmüş. Cesetleri de bu bahçede açılan bir çukurlara atılmış Zaten Jitem hakkında halkta oluşan kanaat şudur. “Buraya girenler, buraya götürülenler bir daha sağ çıkamaz.” Tansu Çiller’in Başbakan, Süleyman Demirel’in Cumhurbaşkanı, Doğan Güreş’in Genelkurmay Başkanı olduğu bir dönem… Bu kazılar başladıktan sonra, aileler, o günlerde evlerinden alınıp bir daha geri dönmeyen yakınlarının, hiç olmazsa, kemiklerine kavuşabilmek için DNA larını veriyorlar. Pek çok aile umutlarla kazı çevresinde bekliyor.

 

Gençleri, aile reislerini, amcaları, ağabeyleri vs. illegal bir şekilde evlerinden alıp işkenceli sorgulardan geçirmek, cesetleri de bahçede açılan çukurlara atmak, gömmek…Bu vahşet nasıl gerçekleşiyor. Bunu yapanlar, bu tür operasyonlar gerçekleştirenler nasıl bir ruhsal ve düşünsel yapıya sahipler… Şurası çok açık. Böyle bir vahşeti gerçekleştirenler, “kimse bizden hesap soramaz” “Hiç kimse bizden hesap soracak cesarete sahip değildir.” anlayışına sahipler. Devlet gücü bu yönde kullanılıyor. Devlet gücünü bu yönde kullanıldığı besbellidir. Bu kişilerde bu Jitem görevlilerinde böyle bir anlayış nasıl gelişebilmiştir? Bu görevlilerin de bağlı oldukları üst makamlardan bu şekilde emirler, direktifler aldıkları bir hiyerarşi içinde bu hizmetleri yaptıkları açıktır.

 

İnsan Hakları Derneği’nin, Türkiye genelinde çıkardığı toplu mezar haritası bu bakımdan dikkate değer bir tablo ortaya koymaktadır. Şimdiye kadar kazılar 12 toplu mezardan 162 insan cesedi çıkarılmıştır. Kazılmayı bekleyen 255 toplu mezarda 3274 kişinin cesedinin bulunduğu belirtilmektedir. Toplu mezarlar, Diyarbakır, Şırnak, Bitlis, Batman Siirt, Van, Mardin, Bingöl, Dersim, Ağrı, Hakkari, Elazığ, Kars gibi yörelerdedir.

 

Böyle bir vahşet 1990’larda nasıl yaşanabilmiştir? Böyle bir vahşet 1990’larda nasıl kurumlaşabilmiştir? Demokrasi olduğu söylemen bir devletde, Avrupa Konseyi üyesi bir devletde, Avrupa Birliği’ne aday bir devletde, böyle bir vahşet, katliam nasıl yaşanabilmiştir?

 

İşte burada, “Türkiye bizim dostumuzdur”anlayışının çok büyük rolü vardır. “Dost devletler”in, Kürd/Kürdistan karşıtı politikaları Türkiye’ye çok büyük bir güç ve cesaret vermektedir.

Toplu mezarlara biraz daha yakından baktığımız zaman şunu görüyoruz.

 

İl Adı

Toplu Mezar

Kişi

Siirt

36

376

Bitlis

35

485

Hakkari

33

347

Bingöl

33

468

Diyarbakır

31

321

Van

18

257

Mardin

14

259

Şırnak

11

207

Batman

11

198

Dersim

5

259

Elazığ

3

55

Ağrı

2

53

Urfa

2

16

Ardahan

1

19

Adıyaman

1

17

Antep

1

16

Iğdır

1

14

Kars

1

7

Malatya

1

5

Hatay

1

8

Cizre

1

2

İstanbul

1

19

Ankara

1

3

Konya

1

3

 

Günümüze kadar Diyarbakır”da bir toplu mezar açılmış 76 kişinin cesedi çıkarılmış. Dersim'de bir toplu mezar açılmış 7 ceset çırarılmış. Batman'da bir toplu mezar açılmış 13 ceset çıkarılmış. Mardin'de bir toplu mezar açılmış 7 ceset çıkarılmış. (Taraf, 27 Ocak 2012) Cengiz Aktar, 1 Şubat 2012 tarihli Taraf Gazetesi’nde, “Diyarbakır 1915: Kötülüğün Arkeolojisi” başlıklı bir yazı yayımladı. Bu yazıda, Saraykapı’da, Jitem karargahı’nın bahçesinde çıkan kemiklerin, 1915 Ermeni soykırımıyla ilgili olabileceğini yazıyor. Bu olasılık şunu gösteriyor. 1915 de Ermenilere karşı gerçekleştirilen soykırım, günümüzde Kürdlere karşı zamana ve mekana yayılmış bir şekilde gerçekleştiriliyor.

 

Aralık 2011 sonlarında, Türk savaş uçakları, Qılaban’da, Roboske’de, “kaçağa gidip gelen” Kürd köylülerini bombaladı. 34 kişi bu bombardımanda katledilmiş, onlarca Kürd yaralanmıştır. Katledilenlerin 19 u çocuktur. Bunlar ilköğretimde, lise öğretiminde olan çocuklardır. Üniversitede öğrenci olanlar da vardır. Aile ekonomisine yardım için, harçlık elde etmek için bu işi yapmaktadırlar. Bu bombardımanın bilinçli bir bombardıman olduğu, yani bombalananların köylü olduğu, gerilla olmadığı biline biline yaplmış bir bombardıman olduğu açıktır. PKK komutanı Bahoz Erdal’ın ve yazar Ali Fikri Işık’ın yazıları bu bombardımanın bilinçli bir şekilde yapıldığını göstermektedir. (bk, Bahoz Erdal, 4 Ocak 2012 www.gelawej.net , Ali Fikri Işık, Robeske, 26.1.2012 www.kurdinfo.com

 

Qılaban’da, bombardımanlarla öldürülenler, “kaçakçılık” yapanlar, aynı zamanda koruculuk yapmaktadır. Korucu oldukları için, devlet, onların “kaçakçılık” yapmalarına göz yummaktadır. Bu katliamda açıkça görüldüğü gibi, koruculuk yapmak Kürdlükten kopmak anlamına gelmiyor. Halbuki devlet, korucu olanların, Kürdlükten tamamen kopmalarının da istiyor. Kürdlükten kopmadıkları için bu katliama maruz kalıyorlar. Bunun bilinçli, planlı bir şekilde yapılan bir katliam olduğu besbellidir.” Türkleşmeyenlerin, Kürdlükte ısrar edenlerin akıbeti budur” denmektedir.

 

Bu olayın basına yansıtılmaması için yoğun önlemler alındığı da görülmüştür. Hükümet, bombardımandan, ancak, 12-13 saat sonra açıklama yapabilmiştir. Bu da, “ olayı araştırıyoruz, eğer hata varsa…” şeklinde bir açıklamadır. Türk basını ancak, bu hükümet açıklamasından sonra ve bu açıklamaya meşruluk ve haklılık veren haberler yapabilmiştir. Genelkurmay Başkanlığı zere kadar insani özü bulunmayan bir açıklama yapmıştır. Bu operasyonlarından dolayı, Başbakan askerleri övmüştür.

 

Devletin Kürdlere futursuz davrandığı çok açıktır. Kürdler önemsenmemektedir, umursanmamaktadır. Batılı devletlerden de bu konuda, herhangi bir soru ile karşılaşılmayacağı hesaplanmıştır. “Türkiye bizim dostumuzdur” diyenlerin, bugüne kadar, Türkiye’yi rahatsız edecek bir soruları olmamıştır.

 

İşte bu noktada, şöyle bir değerlendirme yapmak gerekli olmaktadır. Kürdler ve Kürdistan, 1920’lerde, Milletler Cemiyeti döneminde, bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmıştır. Bu süreçte, başta Büyük Britanya ve Fransa olmak üzere Avrupa’nın çok büyük bir rolü vardır. Büyük Britanya ve Fransa Kürdler ve Kürdistan üzerindeki bu operasyonlarını Ortadoğu’daki, Türk, Arap ve Fars yönetimleriyle işbirliği yaparak gerçekleştirmişlerdir. Bu anti-Kürd tavırda, Sovyetler Birliği’nin politikaları da emperyal Büyük Britanya ve Fransa politikalarından farklı değildir. Sovyetler Birliği yöneticileri de, ulusların kendi geleceklerini belirleme hakkını en çok konuşanlardan olmasına rağmen, Kürdler ve Kürdistan konusunda mazlumlardan yana değil, emperyal devletlerden yana bir tutum ortaya koymuştur Sovyetler Birliği yöneticileri, Kürdlerin, Ortadoğu’da bir statü sahibi olmalarına her zaman karşı olmuştur. Bunu önlemek için, Ortadoğu’da, Arap, Türk ve Fars yönetimleriyle her zaman işbirliği yapmıştır.

 

Avrupa anti-Kürd tavrını bugün de sürdürmektedir. Ortadoğu’nun ortasında, bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmış olan Kürdlerin ve Kürdistan’ın mücadelesi, Türkiye, İran ve Suriye tarafından, hala, güvenlik anlayışı çerçevesinde, “terör” kavramı çerçevesinde algılanıyor. Batı devletleri, Avrupa devletleri de “terör”ü Türkiye’nin anladığı şekilde anlıyor.

 

Ortadoğu’nun ortasında, 40 milyondan fazla nüfus, bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmış 40 milyondan fazla Kürdler’in ve Kürdistan’ın özgürlük mücadelesi, hala, “terör” kavramı çerçevesinde ele alınmaktadır. Kürdleri ve Kürdistan’ı denetleyenler, Kürdlerin özgürlük mücadelesine yoğun bir şekilde karşı çıkmaktadırlar. “Türkiye bizim dostumuzdur” diyen Avrupalılar da, yoğun bir Kürd karşıtlığı içindedirler. Bu tutum, İngiltere, Fransa, Almanya, İtalya, İspanya gibi devletleri derin bir çelişki içinde bırakmaktadır.

Avrupa’da, bugün, nüfusu 30 bin-40 bin civarına olan devletler var. Bunlar Avrupa Konseyi’nin ve Birleşmiş Milletler’in de üyesidir. Andorra, San Marino, Monaco, Liechtenstein böyle devletlerdir. Vatikan nüfusu bin civarında olan bir devlettir. Uluslar arası camiada bunlar devlet olarak yer alırken, 40 milyonu aşkın nüfuslu Kürdler’in bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmış bir şekilde tutulmaya çalışılması elbette, üzerinde durulması gereken bir durumdur. Avrupa Birliği’nde, sadece beş devletin, Fransa, Almanya, İngiltere, İtalya ve İspanya’nın nüfusu, Kürdlerin Ortadaoğu’daki toplam nüfusundan fazladır. Belki Polonya’nın, Kürdlerin Ortadoğu’daki toplam nüfusu kadar bir nüfusu vardır. Geriye kalan 21 Avrupa Birliği üyesinin nüfusu, Kürdlerin nüfusundan azdır. Lüxemburg, Kıbrıs, Malta, yarım milyon civarında nüfüsa sahiptir. Kıbrıs’ta, Rumlar artı Türkler bir milyon etmemektedir. Slovenya, Slovakya, Letonya, Litvanya, Estonya gibi devletlrin nüfusu, 2-3 milyon civarındadır. 27 üyeli Avrupa Birliği’nde, geriye kalan, 13 devlet, Belçika, İrlanda,Yunanistan, Portekiz, Hollanda, Danimarka, İsveç, Finlandiya, Çek Cumhuriyeti, Avusturya, Bulgaristan, Romanya 7- 15 milyon civarında nüfusu vardır. 40 milyonu Aşkın Kürdlerin küçücük bir siyasal statüye sahip olmaları, uluslar arası camianın neden anti-Kürd bir tutum içinde olduğu, elbette, irdelenmesi gereken bir durumdur.

Dünyada nüfusu onbin civarında olan birçok devlet vardır. Ve bu devletlerin çoğunun topraklarının genişliği, Kürdistan’ın bir beldesi kadar bile değildir. Uluslar arası camiada bu anti-Kürd tutumun nasıl oluştuğu ayrıntılarıyla incelenmelidir.

Devletler Hukuku diye bir alan var. Gerek Milletler Cemiyeti döneminde, gerek Birleşmiş Milletle döneminde, bu alana ilişki pozitif hukuk oluştu. Cemiyet-i Akvam’dan (Milletler Cemiyeti) bu tarafa, Kürdler gözetilerek dile getirilmiş olumlu bir devletler hukuku kaidesi yoktur. Ama, Kürdleri baskılamak, engellemek için, Kürd adı anılmadan dile getirilen pek çok kaide vardır. Kürdlerin özgürlük mücadelesi gündeme geldiği zaman, bu kaideler konuşturulmakta, Kürdler bu yolla engellenmektedir. Veya genel bir hüküm kunulduğunda, bu hükmün yorumlanması Kürdler içinde olumlu bir yön ifade ediyorsa, bu da, fiili olarak engellenmiştir. Devletler Hukukunun Kürdler için, olumlu bir şey söylemediği, söylememek için yoğun bir çaba içinde bulunduğu açıktır.

Uluslar arası ilişkiler de önemli bir alandır. Ama bu alanda da Kürdler için olumlu bir söz, olumlu bir yorum bulunmamaktadır. “Cemiyet-i akvam” (Milletler Cemiyet) deniyor. “Birleşmiş Milletler” deniyor. Bu isimlerden milletlerin değil, devletlerin haklarının gözetildiği gibi bir anlam çıkıyor. Uluslar arası İlişkiler de Kürdler söz konusu olduğu zaman, hep, devletlerin, Kürdleri ve Kürdistan’ı baskı altında tutan, bunu müşterek bir şekilde yapan devletlerin haklarını ve çıkarlarını gözetmiştir. Kürdistan, devletlerarası bir sömürgedir. İlgili devletlerin ortak sömürgesi. Büyük Britanya’nın (daha sonra Irak), Fransa’nın (daha sonra Suriye), Türkiye ve İran’ın ortak sömürgesi..Aslında Kürdistan sömürge bile değildir. Buradaki “bile” edatının iyi analiz edilmesi gerekir. Kafkasya’daki Kürdistan’ı, örneğin Kızıl Kürdistan’ı da unutmamak gerekir.

 

Kürd sorunu, Kürdistan sorunu denildiğinde akla gelen temel soru budur. Nüfusu bu kadar büyük bir halk neden küçücük bir siyasal statüye sahip olamamıştır? Uluslar arası camia, nüfusları çok küçük olan halkları devlet olarak kabul ederken, 40 milyondan fazla nüfusuyla Kürdlere neden “terör” kavramı, güvenlik kavramı çerçevesinde yaklaşmaktadır? Kürdleri böylesine baskılayan uluslar arası camiada siyasal ahlak var mıdır? Bu küçük devletler, Kürdlerin geleceğini belirleme hakkını nereden bulmuşlardır?

İnternette bir haber yorum görmüştüm. Birleşmiş Milletler’e üye on devletin nüfusunu altalta koymuş. Yekunu yine de bir Diyarbakır etmiyordu. Bu küçük devletlerin, Kürdlerin ve Kürdistan’ın geleceğinin belirlenmesinde oy sahibi olmasında, bunu her zaman Kürdlerin aleyhinde kullanmasında siyasal ahlak var mıdır? Devletler Hukukunu, uluslar arası ilişkileri her zaman kaba güç, ekonomik çıkar mı belirlemelidir, burada etik bir değer hiç olmamalı mıdır?

 

Temel sorun budur. Bu, bilimin, siyasetin, diplomasinin kavramlarıyla incelenmesi gereken bir sorundur. Bu temel sorunu dikkatlerden uzak tutmamaya çalışmak da önemli olmalıdır. Sorunu gizleyen, öteleyen girişimlerden de uzak durmak gerekir.

 

Kürdlerde tartışma kültürü

Temel sorun budur. fakat, son aylarda, Kürdler arasında gelişen tartışmalar, tehditler Kürdleri temel sorundan uzaklaştırmaktadır. Kişilerin grupların birbirleriyle kavgaya, didişmeye başlamaları temel sorunu öteleştirir.

 

Bir defa şu saptamayı yapmakta yarar var. Günümüzde, Kürd, Kürdistan, Kürdçe konusunda epeyce konuşmalar, yazılar oluyor. Kürd basını şekillenmeye başladı, ilerledi. Gerek Kürd basınında, gerek Türk basınında, her gün, Kürd, Kürdçe, Kürdistan konularında haberler, yorumlar yayımlanıyor. Gerek Kürdlerin, gerek Türklerin yayımladığı dergilerde, Dergilere incelemeler yayımlanıyor. Radyolarda, gazetelerde, bu konularla ilgili programlar, açık oturumlar yayımlanıyor. Sivil toplum örgütleri, sempozyumlar, konferanslar düzenliyor. Geçmişe ilişkin olarak en önemli değişiklik kanımca budur. Örneğin, 30-40 yıl öncesine ilişkin en önemli değişiklik budur. Bu, Kürdlerin kendi mücadeleleriyle yarattıkları bir durumdur. Fiili bir durumdur. Kalıcı olacağı ise açıktır. Bu fiili durum karşısında, devlet de, TRT-6 gibi, bazı üniversitelerde Kürdçe bölümler gibi, Tutukevlerinde ve cezaevlerinde, aile ziyaretlerinde Kürdçe konuşulmasının serbest bırakılması gibi bazı adımlar atmak durumunda kalmıştır. Bu sürecin yaratılmasında gerilla mücadelesinin çok büyük rolü vardır. Eğer bugün bu konularda rahatça konuşuluyorsa, mücadelenin bu şüreçdeki rolü dikkatlerden uzak tutulamaz. Bir defa bu durumun saptanması gerekir. Bu, kanımca kitlelerle de mal olmuş bir görüştür. Böyle bir mücadele yaşanmamış olsaydı, Kürd toplumunu, Kürd incelemeleri bu aşamaya gelemezdi.

 

1978-1979 yıllarına dikkat çekilerek, Diyarbakır’da Mehdi Zana’ın, Ağrı’da, Urfan Alpaslan’ın bağımsız belediye başkanı seçildiği söyleniyor. Bu durumun güçlenerek devam edeceği de vurgulanıyor. PKK’nin bu süreci durdurduğu, maddi ve manevi yıkımlara neden olduğu değerlendirmesi yapılıyor. Bu değerlendirme kanımca doğru değildir. 1978-1979 dikkate alındığında, o koşullarda, Mehdi Zana’nın Diyarbakır’da, Urfan Alpaslan’ın Ağrı’da bağımsız belediye başkanı seçilmesi şüphesiz önemlidir. Ama bunun, toplumu değiştirecek önemli bir dinamik olduğu söylenemez. Çünkü hiçbir efendi, kölelerine, köle muamelesi yaptıklarına haklarını vermez. O hakları mücadele ile almak gerekir. Bundan daha önemli olan, köle muamelesi görenlerin bu durumu iyice içselleştirmiş olmalarıdır. Böyle muamele görmelerinin doğal bir durum olduğunu sanmalarıdır. İlk kurşun bu bakımdan önemlidir. Düşmana vurulan darbe yanında köle kişiliğinde öldürülmüş olması önemlidir.

 

Kürdlerin ve Kürdistan’ın toplumsal ve siyasal hayatında, Diyarbakır-Siirt İlleri Sıkıyönetim Komutanlı Askeri Mahkemesi’nde, 12 Mart Rejimi sırasında yapılan savunmalar, İddianameye Cevap metinleri de ilk kurşun olarak değerlendirilebilir. Fakat bunlardan hiçbir 1984 de, 15 Ağustos atılımın yarattığı süreci yaratamaz.

 

“Kemal Burkay’ın dönüşü bir AKP projesidir”, “PKK bir devlet projesidir” gibi değerlendirmeler yanlıştır. Kürd aydınlarına, Kürd sanatçılarına yapılan tehditler yanlıştır. Hiçbir toplu aydınsız yapamaz. Kürd sanatçılar Kürd toplumunu çok önemli unsurlarıdır. Bu çerçevede yapılan tartışmalar Kürdleri temel sorundan uzaklaştırır, toplumsal gücü farklı alanlarda eritir. Hiçbir projenin niyet edenin istediği gibi, yaşama geçmediği, hedeflenen durumu yaratmadığı besbellidir. “Yüzleşme ve Hakika Komisyonu’nu en önce, PKK kendi içinde kurmalıdır.

 

Kemal Burkay Türkiye’ye döndüğünde, ROJ TV ekranları Kemal Burkay’a da açılabilmeliydi. Kemal Burkay’ın benzer arkadaşların ülkeye dönüş yapmaları çok doğaldır. Öbür arkadaşların dönebilmeleri için de elverişli bir ortam hazırlanmalıdır. ROJ TV ekranları, İbrahim Güçlü, Muhsin Kızılkaya, Ümit Fırat, Orhan Miroğlu, Şıvan, Nizamettin Arıç gibi yazarlara ve sanatçılara da açılabilmelidir.

Kürdler her halükarda eleştirici olmalıdır. Batı, uluslar arası camia eleştirilebilmelidir. Sadece devletler değil, basın, üniversite, yargı kurumları da eleştirilebilmelidir. Sivil toplum kurumları, yazarlar da eleştirilebilmelidir. Batılı devletler, başta Büyük Britanya ve Fransa, Kürdlerin başına büyük belalar sarmışlardır. Bu çerçevede kendi devletini, Batı’nın bu Kürd aleyhtarı tutumunu eleştirmeyen yazarlar da eleştirilmelidir. Kürdistan’da, geçmişin bilincine varmadan geleceği kurmak olası değildir. Geçmişi yok sayarak Kürdlerin özgürlük mücadelesini 1984 den itibaren başlatan PKK’nin de eleştirilmesi gerekir. Temel sorunun bilincine varmadığı için, devletleşmeye karşı durduğu için PKK yine eleştirilmelidir.

 




 0     MESAJLARINIZ ( Mesajên we)


 


 NÛÇEYÊN DAWÎ

Gazeteler Öcalan´ın tüm Türkiye´ye yaptığı çağrıyı menşetlerine taşıdı
08:53   22/3/2013
 Diyarbakır´daki Nevruz kutlamalarında Abdullah Öcalan´ın "Artık silahlar sussun, fikirler ve siyasetler konuşsun" çağrısı gazetelerde geniş yer buldu
Newroz Pîroz be!
21:04   21/3/2013
 Siverek Newroz Nostaljisi
Öcalan: "Bizi bölmek ve çatıştırmak isteyenlere karşı bütünleşeceğiz"
20:27   21/3/2013
 PKK lideri Öcalan’ın BDP tarafından 21.03.2013 te Diayrbekir’de düzenlenen Newroz mitinginde okunan mesajının tam metni
Li Navenda Kurdî ya Siwêregê pîrozbahîya 8ê Adarê...
17:01   10/3/2013
 8ê Adarê roja jinên kedkar û jinên kurd
Sene 1921: Koçgiri isyanı, Alişer ve Zarife
11:49   10/3/2013
 Hareketin fikri önderi ise KTC üyesi olan Baytar Nuri Dersimi’ydi.
Mir Bedirxan Üzerine Düşünceler
11:46   10/3/2013
 1839 da, Nizip’de meydana gelen, İbrahim Paşa-Osmanlı-Savaşı çok önemli bir dönüm noktası olmuştur.
´Petrol Kürtlere bağımsızlık getirecek´
17:31   8/3/2013
 İngiliz Independent Gazetesi, petrolün Iraklı Kürtlere bağımsızlık vereceğini savundu
DTK dan DDKD ye Ziyaret
16:25   7/3/2013
 DTK Eşbaşkanları Aysel Tuğluk ve Ahmet Türk, DTK Daimi Meclis üyesi Seydi Fırat, Amed´de bulunan DDKD, KADEP, ÖSP, Azadi İnisiyatifi ve HAK-PAR´a sürece ilişkin bilgi alışverişinde bulunmak ve sürece katkılarını istemek amacıyla ziyaret gerçekleştirdi.
Çaycidan al haberi
14:36   7/3/2013
 Çay ocağını ona bıraktığımda elinde kalın bi dosya vardı, okuyup gülüyordu.
”Kosova için işleyen mekanizmalar, ne Filistinliler ne Kürtler için işliyor”
14:34   6/3/2013
 Ortadoğu´da işler hak ve sorumluluklar üzerinden değil, hibe ve sadakat üzerinden yürüyor
´Kürdistan bugün Türk milliyetçiliğinin işgali altındadır´
20:54   4/3/2013
 Kürt sorunu, Kürdistan’nın Kemalizm tarafından sömürgeleştirilmesi sorunudur