| Firat Kaya |
Arşiv |
kahırlarımı kül ediyorum....her sabah daha çok uzaklaşıyorum kendimden.... daha çok tanıyamıyorum kendimi... eksik uyanıyor ve hızla yaşlanıyorum... rüyalarım bile olmuyor... daha çok karabasanlar gecemin müptelası... kan ter içinde aralanıyor gözlerim..... soluksuz kalıyor benzim hep... bir adım öteye varamıyor, bitiyorum ..... ayaklar altına seriyorum... yüzümü çalıyorum yerlere durmadan.... unutamıyorum...öylece gidişini unutamıyorum.. beni beter eden o ıslak bakışları kaldı .... keder gibi dağılan çilleri, dişlerinin çaprazı, köpüren kızıl saçları, anlının böyle de devam edemezdim... eski çağlarımı yakıyorum.... yılmış bedenimi, kahırlarımı kül ediyorum.... surlarımdan yükseliyorum.... susacak tüm sesler... ve tüm bakışlar donacak öylece..... yaşamın rahminden söküle söküle...
|
|