Bazen kim olduğumuz çok önemli değildir
Nerde durduğumuz, nereye baktığımız ve en önemlisi neyi gördüğümüz anlam bulur bizi tanımlamada…
Yani farkındalık ve kalabalığın ortasında koskoca azınlık…
Herkesle aynı yerde durabilirsin aynı yere de bakabilirsin ama aynı şeyi bir
başına görüyorsan çaresiz sen bir azınlıksın…
Sadece sana sessizlik düşer…
Sen ve gölgen yan yana, gündüz vakti, terki diyarda, gezerin tozarın
olur ve belki de en fazla tenhada fısıltın olur gölgenin kulağına usulca …
Ve gündüz biter…
Sonrasında gecenin bitmez susuz sarhoş sessizliği…
Kendinsindir özünde ama kendinden çok uzakta kalırsın istemeyerek....
Sesini duyan olmaz…
Elini el tutmaz…
Gözüne göz değmez…
Içinde boğulur kalırsın…
Karanlıklar devreye girer, kendine çeker kara düşleri…
Yine sen direncinle koskoca, değiştirilemeyen,
sadık bir azınlıksındır.…
Ta ki detaylarda gizlenmiş ifadene ayrıntı bulana kadar…
Ta ki seninle aynı yere bakıp aynı şeyi görenlerin olduğunu bilene kadar….
Şu birkaç kelimeyi bir araya getirip hasreti tüttürmenin mutluluğunu bulana kadar….
Aşk gibi ama tesadüfsüz…
Inatla durmanın mükafatını bulur gibi ama umutla ve tükenmek bilmeyen sevgiyle…
Bilmek, beklemek, zamanını yakalamak ve akışına kendini bırakmak kadar
huzurlu, coşkulu olabilmenin doğallığını yaratan herkese sonsuz başarılar….
19/04/2006
|
